احسان این را می گفت؛ همانطور که در صندلی ِ سینما فرو رفته بود و با چشمانش، که این بار استثنائا ردی از گریه در آنها به چشم نمی خورد، به پرده ی نمایش ِ فیلم چشم دوخته بود.

احسان می گفت: «وقتی چراغها خاموش می شوند، معجزه رخ می دهد.»

و خوب یادم هست که چطور در تاریکی ِ سینما در صندلی ام فرو رفته بودم و تکرار کرده بودم این جمله را با خودم، بارها و بارها

به دنبال ِ چراغی که مدّتها بود در زندگی ام کوچکترین نوری نداشت ...
به دنبال ِ معجزه ای شاید، ردّی، نشانه ای، علامتی که دستم را بگیرد و رهایم کند از این همه تاریکی

می دانی؟ بعضی وقت ها، بعضی بودن ها بهانه می خواهد!
باید بهانه ای باشد برای ادامه ی راه

و من همچنان در تاریکی ِ مطلق نشسته ام؛
به دنبال ِ ردّی، معجزه ای، چراغی شاید!

چشم انتظار ِ نگاهی که می دانم می تواند رهایم کند از این همه تشویش و خیال و گمان
منتظرم ...